metoda SI

metoda SI

Metoda Integracji Sensorycznej, poprzez swoją wieloaspektową obserwację rozwoju dziecka, stanowi doskonałe uzupełnienie diagnostyczne
i terapeutyczne wśród diagnoz neurologicznych, ortopedycznych, psychologicznych
i pedagogicznych. Często wyspecjalizowana wiedza i doświadczenie terapeuty SI potrafi wyjaśnić i scalić szereg różnych zachowań dziecka, zaburzeń rozwoju motorycznego.
To często w gabinecie SI rodzice dowiadują się jakie jest podłoże problemów zaznaczonych np.
u okulisty, ortopedy czy psychologa, poznają zasady funkcjonowania dziecka w środowisku. Cechą charakterystyczną dla SI jest bardzo szczegółowa diagnostyka. Oparta jest oczywiście na wywiadzie i obserwacji, ale wzbogacona o kwestionariusz sensomotoryczny, Test Klinicznej Obserwacji i Testy Południowo-Kalifornijskie.

Test Klinicznej Obserwacji zawiera szereg zadań ruchowych nacelowanych na ważne sfery rozwoju motorycznego, których obecność w danym wieku zapewnia swobodne funkcjonowanie w otoczeniu
i pozyskiwanie umiejętności. Sprawdza wygaszenie odruchów pierwotnych, rozwój koordynacji wzrokowo-ruchowej, ukształtowanie odruchów posturalnych. Co ważne, buduje obraz dziecka
w dużej oraz małej motoryce, relacje
z przestrzenią, umiejętność współpracy, planowania ruchu. Ponad to terapeuta może poza standard testu, wprowadzać swoje dodatkowe próby, mające na celu naświetlenie problemów dziecka (terapeuta często spogląda na dziecko szczególnie w pryzmacie swojego wykształcenia podstawowego np. fizjoterapeutycznego, logopedycznego, psychologicznego, pedagogicznego).

Testy Południowo-Kalifornijskie stanowią cechę charakterystyczną tej metody. Bardzo dokładnie badają percepcję czuciową w obrębie kończyn górnych oraz czucie głębokie. Te sfery sensoryczne niezbędne są do rozwoju nauki pisania, rysowania czy łapania piłki. Testuje koordynację ruchową, kopiowanie ruchu, lateralizację ciała i – co wyjątkowe w SI - stopień pobudliwości układu przedsionkowego i sprawność układu równoważnego.

Wszystkie wyniki testu odniesione są bardzo szczegółowo do wieku kalendarzowego dziecka
i wyrażone w wymiernych liczbach, które tworzą zwierciadło aktualnego stanu rozwoju dziecka oraz postępów terapii. Metoda SI stanowi doskonałe ogniwo uzupełniające wielu różnych, specjalistycznych diagnoz. To interdyscyplinarne podejście jest wyjątkowe wśród wielu różnych metod.

Po diagnozie następuje terapia: na przestronnej
i atrakcyjnie wyposażonej sali, zaspakajającej potrzeby rozwoju poprzez ruch, stymulację wzrokową, słuchową, dotyk. Dziecko po części współtworzy zajęcia, pokonuje swoje braki rozwojowe, a my – terapeuci, pod kontrolą,
w sposób przyswajalny, dostarczamy odpowiednie bodźce – ćwiczenia. Efekty to: lepsze funkcjonowanie w środowisku, poprawa koncentracji, lepsze możliwości zdobywania wiedzy, większa wytrzymałość fizyczna, lepsze możliwości adaptacyjne do zmienności sytuacji, adekwatne zachowanie.