metoda PNF

metoda PNF

Metoda PNF – Proprioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo – mięśniowe) jest popularną w Europie Zachodniej metodą fizjoterapeutyczną. Zrywa z nudnym, często bolesnym wizerunkiem tradycyjnej rehabilitacji.

Koncepcją tej metody jest całościowe postrzeganie pacjenta, wychwytywanie jego mocnych stron, wykorzystywanie ich do odbudowy utraconych funkcji. Obudzone rezerwy motywują do ćwiczeń i zapewniają pozytywne doznania psychiczne i fizyczne. PNF posiada własną filozofię: przede wszystkim zasadę ścisłej współpracy z pacjentem, uświadamianie
o przebiegu terapii i o określonym celu ćwiczeń. Podstawowym celem tej nowoczesnej fizjoterapii jest praca nad potrzebną funkcją. Siła mięśniowa
i zakres ruchu są tylko środkiem uzyskania pożądanego efektu. PNF to więcej niż wzorce kończyn i tułowia, połączone z różnymi technikami. To także praca na macie, nauka zmian pozycji, chodu, ćwiczenia mięśni i praca nad takimi funkcjami, jak żucie, połykanie, oddychanie.

Szczególną uwagę zwraca na poprawność wykonywanych ruchów, ich funkcjonalność, naturalność, współpracę i zaangażowanie innych części ciała.

W pracy z pacjentami ze schorzeniami neurologicznymi (porażenie połowicze, S.M., S.L.A., ataksja) dużo uwagi poświęca prawidłowym ruchom obręczy barkowej, miednicy, aktywując tułów i budując pożądane odruchy posturalne. Terapeuta pracujący tą metodą posiada szeroką gamę stymulacji czucia głębokiego i powierzchniowego, kładzie duży nacisk na komponenty rotacyjne we wzorcach głowy, tułowia i kończyn, co stanowi doskonałą broń
w walce ze spastycznością i patologicznymi odruchami. Pomaga mu w tym odpowiednie bodźcowanie dłoni, stopy, balans miednicy jak również praca w łańcuchach zamkniętych. Oprócz globalnych ruchów PNF szczegółowo rozpatruje usprawnianie mm twarzy np. po porażeniu nerwu twarzowego.

W trakcie terapii pacjent sam sygnalizuje swoje potrzeby funkcjonalne nadając zajęciom specyficzny charakter współtworzenia własnej sprawności.