metoda NDT Bobath

metoda NDT Bobath

Dr. Berta i Karel Bobath w latach 60-tych zauważyli zależność pomiędzy pozycjonowaniem tułowia, prawidłowym ustawieniem części ciała
a obniżeniem spastyczności u pacjentów
z zaburzeniami CUN (centralnego układu nerwowego). Od tej chwili narodził się nowy nurt myślowy w diagnozowaniu, mobilizowaniu
i przywracaniu do funkcji pacjentów, zwany koncepcją Bobath. Charakterystyczny dla tej metody jest sposób badania pacjenta, określenie hiperaktywnego napięcia mięśniowego, lokalizacja czucia powierzchniowego i głębokiego, percepcji ciała, poziomu centralnych mechanizmów kontroli postawy. Określeniu podlegają możliwości funkcjonalnego ruchu i jego selektywności.

W chwili rozpoczęcia terapii pacjent wkracza
w 24-godzinny reżim, obejmujący wzrost funkcjonalności. Elementy ćwiczeń z sali gimnastycznej wdraża do codziennej pracy, ponieważ tylko prawidłowe i wielokrotne wykonywanie funkcjonalnych czynności kształtuje szlaki nerwowe, tłumiąc patologiczne wzorce napięcia mięśniowego. Terapeuta w walce ze spastycznością posiada broń w postaci pracy
w łańcuchach zamkniętych, rozciąganiu tkanek miękkich – masażu funkcyjnym, obciążaniu, pozycjonowaniu ciała, prawidłowo prowadzonej aktywności mięśniowej. Ważny element stanowi stymulacja dłoni i stóp, a umiejętnie przekazywane na pacjenta dociski odbudowują prawidłowy schemat ciała. Pacjent w trakcie zajęć uczy się inicjacji ruchu i sterowania nim. Ułatwia mu to prawidłowe prowadzenie punktami kluczowymi na ciele człowieka. Znamienne chwyty, sposób prowadzenia ruchu, wyróżniają terapeutę NDT-Bobath spośród innych metod fizjoterapeutycznych.

Terapia podzielona jest na pracę strukturalną aktywności ruchowej i funkcji. W pracy
z pacjentem szczególnie zwraca się uwagę na prawidłowy sposób osiągania pozycji (bez wzbudzenia patologicznych wzorców ruchowych), prawidłowy ruch tułowia, będący bazą napięcia mięśniowego dla funkcji kończyn. Ważnym czynnikiem w terapii jest kształtowanie odruchów równoważnych we wszystkich pozycjach.
To wszystko obudowane jest zorganizowana przestrzenią, w której pacjent uczy się ją sukcesywnie zdobywać i poznawać od materaca, krzesła, po schody włącznie. Dla osiągnięcia wyników, terapeuci posiłkują się pomocami takimi, jak: łuski korekcyjne, bandaże elastyczne, stabilizatory.
Wszystkie powyżej wymienione zasady pracy
z pacjentem wydają się dla osób zorientowanych dość powszechne i znajome. Natomiast moc skuteczności w pracy w koncepcji NDT tkwi
w szczegółach, których nie sposób w tym tekście wymienić. Precyzja nauczania ruchu, celowość działania oraz widzenie pacjenta w jednej całości psychofizycznej, to wyjątkowość tej metody.

Jeżeli uważasz, że nie możesz ruszyć z miejsca ze swoją niepełnosprawnością, masz wątpliwości co do zasadności innych ćwiczeń, to spróbuj popracować jedną z najbardziej znanych
i cenionych metod w świecie fizjoterapii.

Dla pracy z pacjentami z zaburzeniami neurologicznymi wykorzystujemy interdyscyplinarnie metody NDT, SI, PNF. Żadna
z tych metod nie wyklucza się, jedynie kładą
w swym postępowaniu różny nacisk na sfery
i sposoby stymulacji, percepcji, planowania ruchu, kształtowania funkcji.