integracja sensomotoryczna

Metoda SI stawia sobie za cel integrację wszystkich docierających bodźców z otoczenia, ich prawidłowe rozpoznanie i w konsekwencji wykorzystanie w czynnościach życia codziennego dziecka. Bieg, skok, a nawet spokojne siedzenie
w ławce czy leżenie na podłodze , wymaga od dziecka pełnej orientacji ciała w przestrzeni.
Do wykonania tych pozornie łatwych zadań, potrzebny jest zestaw współpracujących układów czucia powierzchniowego (dotyk), czucia głębokiego (nacisk stawów), równoważnego (przyspieszenia), słuchowego i wzrokowego.
Od początku życia płodowego układy te rozwijają się, uczą się wzajemnie kontaktować i uzupełniać.

Niestety współczesny, mało ruchliwy tryb życia dziecka, jak i ciężarnej matki, predysponuje wiele młodych osób do dezintegracji wyżej wymienionych układów. Efektem tego jest fakt,
że bodźce płynące z otaczającego świata stanowią dla wielu szum informacyjny. Zauważamy kiedy dziecko nie potrafi skupić uwagi, ustać chwili
w miejscu, boi się wchodzić na drabinki, czy też drażni go głaskanie po głowie, zaś w starszym wieku, od ok. 6 roku życia - kłopoty z czytaniem
i pisaniem, które często mają swoje podłoże w tak pierwotnych funkcjach, jak równowaga, koordynacja wzrokowo-ruchowa czy odruchy posturalne.

Metoda SI dokładnie testuje dziecka i rozpoznaje jego główne braki sensoryczno-motoryczne.
W czasie terapii, w formie zabawowej, podsuwa propozycje do odpowiedniej stymulacji, a każdy ruch staje się dla ciała swoistą zagadką matematyczną. Dziecko, wykonując szereg czynności, zdobywa doświadczenia wszystkich wiodących zmysłów, łączy je i wynosi zdobycze ruchowo-koordynacyjne poza salę gimnastyczną.

Większość ćwiczeń odbywa się na podwieszanym sprzęcie SI, wymagającym od dziecka ciągłego zaangażowania. Ćwiczenia prowadzone są
w formie zabawowej lub zadaniowej i stanowią atrakcyjny sposób terapii. Na uwagę zasługuje fakt, że większość dzieci z wadami postawy wykazuje obniżone napięcie mięśniowe na bazie źle zintegrowanych zmysłów równowagi i czucia głębokiego.

Program terapii jest długoterminowy – powyżej
6 miesięcy, ok. 2 x tyg., ale niejednokrotnie pierwsze zmiany zachowania dziecka widoczne
są po miesiącu terapii. Wymiernym czynnikiem, sprawdzającym postępy, są szczegółowe testy metody SI, jak również własne obserwacje pozytywnych zmian zachowania zachodzących
u dziecka, stanowiące ważny czynnik diagnozujący (ładniejsze pisanie, rysowanie, wyciszenie, podejmowanie, precyzyjnych zabaw
np. układanek, to typowe efekty terapii SI).